ذو الجنان را كه آثار قدرت او در عالم آفاق و انفس چون آفتاب عالمتاب بر چشم اهل بصيرت تابان‌تر است . تركيه ، بروسه 353 . « ط » * طب روحانى : امراض جسم و روح . ناشناسى پيش از 1072 ق كه تاريخ نسخه است و در خاتمه از فرزند خود غياث الدين محمد ( گ 398 ر ) ياد مىكند . در ص . ع . به خامهء تازه‌تر « طب روحانى » ناميده شده است . و در متن ( گ 34 ر ) اشاره‌اى به « طب روحانى » دارد . چند دانشى است از پزشكى ، عرفان ، فلسفه ، كلام و اخلاق . در 13 « باب » و « فصل » هايى . باب اول در خلقت انسان ، 3 فصل : 1 - آفرينش بدن ، 2 - تشريح بدن ، 3 - كيفيت هيأت اعضا ( گوش ، چشم ، بينى . . . ) . باب دوم در تشريح عضلات و عظام و اعصاب و عروق ، 4 فصل ، باب سوم در نبض ، 3 فصل ، چهارم در امراض و ادويهء آن ، 2 فصل ، پنجم در امراض روحانى ، 2 فصل : 1 - به ترتيب حروف : امل ، بغض ، بخل . . . ، 2 - ادويهء آن به ترتيب الفبايى : الفت ، بر ، تقوا . . . ، ششم در حفظ صحت ، 2 فصل : 1 - صحت بدن ، 2 - صحت روحانى . هفتم در الهيات ، 2 فصل : 1 - توحيد ، 2 - وحدت ذات . هشتم در صفات بارى ، 2 فصل : 1 - ظاهر افعال او و مخلوقات ، 2 - حقايق صفات او ، نهم در نبوت ، 3 فصل . دهم در دعوت انبيا ، 3 فصل ، يازدهم در خلافت . دوازدهم در علامات ، 2 فصل : 1 - علامات امراض بدن ، 2 - دلايل امراض روحانى ، خواب‌گزارى ، سيزدهم در اطعمهء مرضى ، 2 فصل : 1 - اطعمهء امراض جسمانى ، 2 - اغذيهء امراض روحانى . خاتمه در نصيحت ولد ارشد غياث الدين محمد ، چند فصل ، ايمان و اعمال ( براى ريزنمايهء آن - مشترك 3 / 1680 ) . مشترك 3 / 1680 ( 1 نسخه ) . گنج‌بخش ش 8456 . * طرايف الحكمه . ملا عبد الرحيم فرزند حسين على هروى ، از دانشمندان نيمهء سدهء 13 ق . در فلسفهء الهى ، و آنچه از كتاب در دست است امور عامهء آن مىباشد ، در 1 « مقدمه » و 3 « باب » و 1 « خاتمه » و تاريخ انجام مجلد يكم آن در نسخهء دانشگاه چهارشنبه 15 ذيقعدهء 1286 ق است و از پايان آن پيداست كه مجلد دوم بايستى در نفس باشد . آغاز ج 1 : بهترين كلام مر متكلم را آن است كه زبان دل و شرمسارى در حكمت حكيمى گشايد . نسخه‌ها 2 / 817 ( 2 نسخه ) ؛ ذريعه 15 / 155 ؛ طبقات 13 / 726 ؛ اعلام 2 / 1324 . حقوق 161 ؛ دانشگاه 3 / 296 . * طرح الكونين فى حشر العالمين : مسايل قدسيه . از ملاصدرا شيرازى ( د 1050 ق / 1640 م ) ( - سه اصل ) به عربى و فارسى ، در 2 « جمله » : 1 - الحكمة القصوى و العلم الاعلى ، در 2 « مقاله » ، 2 - اثبات الوجود الذهنى و ظهور الظلى ، داراى « تمهيد » و 3 « مقصد » . در نماى نسخهء 1806 مجلس از نگارنده نام برده شده ، و در متن دو جا